Στο "παρασκήνιο" της Τιφλίδας

Ας μας συγχωρέσει η συνάδελφος και οι φοιτήτριες της από την Τιφλίδα, αλλά λόγω υπερβολικού φόρτου δουλειάς και διακοπών, δεν αναρτήσαμε την ενημέρωση που μας έστειλε...

Επειδή ποτέ δεν είναι αργά... ας απολαύσουμε το "παρασκήνιο" της Τιφλίδας:

Τιφλίδα 8 Δεκεμβρίου 2016

TSU Institute of Classical, Byzantine and Modern Greek Studies

Συνάντηση και ενημέρωση των Φοιτητριών

Συνάντηση και ενημέρωση των Φοιτητριών για τις Τηλεδιασκέψεις που πραγματοποιήθηκαν. Δόθηκαν οι οδηγίες και το βασικό πλαίσιο στο οποίο θα πρέπει να κινηθούν. Κατά τη συνάντηση διατυπώθηκαν οι ακόλουθες απορίες:

1.      Είναι δεσμευτικό το εύρος της κάρτας να κινηθεί μεταξύ 300- 1000 λέξεων ή θα μπορούσε η ιστορία να παρουσιαστεί και με περισσότερες λέξεις;

2.      Αν ο ήρωας/ ηρωίδα θα έχει για τόπο την Τιφλίδα της Γεωργίας, θα έχει την ιδιότητα του πρόσφυγα – μετανάστη τώρα (στο παρόν του, οπότε μιλάμε π.χ. για Απχάζιους πρόσφυγες ή μετανάστες που διαμένουν στη Γεωργία) ή μπορεί να υπήρξε πρόσφυγας- μετανάστης σε κάποια άλλη χώρα και τώρα να έχει επιστρέψει στην Τιφλίδα / Γεωργία (την πατρίδα του) με τα ανάλογα βιώματα και να παλεύει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα;

3.      Μπορεί ο ήρωας / ηρωίδα να βρίσκεται και πάλι στην Ελλάδα, όπως η Φουαζέγια, ή το χελιδόνι με το άσπρο φτερό έχει ξεκινήσει το ταξίδι του για άλλες χώρες και αναγκαστικά το περιμένουμε να βοηθήσει τα παιδιά πρόσφυγες ή μετανάστες στη Γεωργία;

Κατά τη συνάντηση αποφασίστηκε από την καθηγήτρια και τις φοιτήτριες του τμήματος να συνταχθεί πρόσκληση προς το διάσημο γεωργιανό συγγραφέα Λάσα Μπουγάζε. Πρόκειται για έναν πολυμεταφρασμένο συγγραφέα, το έργο του οποίου έχει έντονες επιρροές από την αρχαία ελληνική λογοτεχνία. ( Για περισσότερες πληροφορίες παραπέμπουμε στο link https://en.wikipedia.org/wiki/Lasha_Bugadze). Ο κ. Λάσα Μπουγάζε αποδέχτηκε με χαρά την πρόσκλησή μας και τις επόμενες ημέρες θα έχουμε την τιμή να τον υποδεχτούμε στο Πανεπιστήμιο. Πιστεύουμε ότι η συνάντηση αυτή θα βοηθήσει στο ταξίδι της δημιουργικής γραφής. Αναμφίβολα θα ήταν μεγάλη χαρά και τιμή και ο κ. Ηλιόπουλος να μπορούσε να βρεθεί στη συνάντηση και να δώσει από κοντά τις συμβουλές του. Σημειωτέον ότι τα ερασιτεχνικά video που ετοίμασε ο κ. Ηλιόπουλος προβλήθηκαν στις φοιτήτριες, όπως επίσης παρουσιάστηκε και το βιογραφικό του συγγραφέα και το συγγραφικό του έργο.

 Παραθέτουμε την πρόσκληση που συντάχθηκε:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η καθηγήτρια Δημοπούλου Γεωργία και οι φοιτήτριες του Ivane Javakhishvili Tbilisi State University Σεχνιασβίλι Σαλώμη, Ναζαρετιάν Μαρίνα, Λάνα Ραμισβίλι, Άννι Κυριακόβι και Νάτια Μιντιασβίλι προσκαλούν το διάσημο γεωργιανό συγγραφέα Λάσα Μπουγάζε (ლაშა ბუღაძე – Lasha Bugadze) σε μια συνάντηση μαζί του στο κτίριο του Πανεπιστημίου στην αίθουσα της βιβλιοθήκης.  Σκοπός της πρόσκλησης είναι να γνωρίσουν οι φοιτήτριες του τμήματος τη γραφή του συγγραφέα, να συνομιλήσουν για το λογοτεχνικό του έργο και να εκφράσουν απορίες για τη διαδικασία της συγγραφής. Οι φοιτήτριες του τμήματος και η καθηγήτρια συμμετέχουν στο πρόγραμμα της δημιουργικής γραφής αφηγηματικού λόγου με τον τίτλο «1η Σκυταλοδρομία Δημιουργικής Γραφής στα Ελληνικά- The Swallow project». (Σας επισυνάπτουμε κάποια έγγραφα για επιπλέον ενημέρωσή σας).  Το πρόγραμμα συντονίζει το Συντονιστικό Γραφείο Εκπαίδευσης της Μαριούπολης σε συνεργασία με τον καταξιωμένο συγγραφέα παιδικών και εφηβικών λογοτεχνικών βιβλίων κ. Βαγγέλη Ηλιόπουλο. Πιστεύουμε ὀτι η γνωριμία με τον καταξιωμένο γεωργιανό συγγραφέα θα μας δώσει μεγάλη χαρά και συγχρόνως η συζήτηση θα βοηθήσει στο δικό μας ταξίδι της συγγραφής ώστε να εκπροσωπήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη χώρα της Γεωργίας. Παρακαλώ όπως δεχτείτε την πρόσκλησή μας.

Περιμένουμε τη συνέχεια...

Η πρώτη κάρτα έφτασε...

Η σκυτάλη από την  Αρμενία έφτασε και μαζί της έφερε και την πρώτη κάρτα... Θα την βρείτε στην ετικέτα "Η σκυτάλη".

Παρακάτω παραθέτουμε το "παρασκήνιο" της κάρτας:

Αρχικά διαβάσαμε το εισαγωγικό μέρος της ιστορίας από το συγγραφέα. Στην πορεία  αφού  συζητήσαμε  ποια συναισθήματα  προκάλεσε το πρώτο μέρος,  κάναμε υποθέσεις για το  ποια ταξίδια  θα μπορούσε να κάνει το χελιδόνι  και ποιες χώρες να επισκεφτεί, τι θα μπορούσε να συναντήσει και σε ποιους θα μιλούσε. Και αφού το θέμα μας ήταν η βοήθεια στα παιδιά πρόσφυγες, συζητήσαμε ποια γενικά προβλήματα μπορούν να συναντήσουν αυτά τα παιδιά. Από τα γενικά προχωρήσαμε στα ειδικά που θα είχαν σχέση με την Αρμενία. Έτσι  αναφέρθηκαν οι φοιτητές ότι στην Αρμενία υπάρχουν πολλοί αρμένιοι  πρόσφυγες από τη Συρία. Επίσης  τονίστηκε πως υπάρχουν αρκετές οικογένειες προσφύγων  όπου κάποιο μέλος αναγκάστηκε να μείνει στη Συρία για να προστατέψει το σπίτι τους και την περιουσία… Καταγράψαμε στον πίνακα τα συναισθήματα, τη διαφορετικότητα των ανθρώπων, τις οικογενειακές συνήθειες-καθημερινότητα , τα προβλήματα και στη Συρία  και στο νέο μέρος  διαβίωσης των προσφύγων (καταιγισμός ιδεών) κι έτσι οι φοιτητές μόνοι τους άρχισαν να ξετυλίγουν το κουβάρι της ιστορίας…..

Με εκτίμηση Μαρίνα Μπανταλίδου  και οι φοιτήτριες Δ' έτους. 

Περιμένουμε και τις επόμενες κάρτες...

Η κάρτα από την Αρμενία

Επισκέφθηκε πολλές χώρες, και παντού βρήκε ένα παιδί, που τον περίμενε και τον χρειαζόταν.

Μια φορά ο ουράνιος δρόμος έφερε το χελιδόνι με το άσπρο φτερό στη Συρία. Ποτέ δεν είχε συναντήσει το χελιδόνι τέτοιο θέαμα: κατεστραμμένες πόλεις και χωριά, παρατημένα σπίτια και σχολεία. Τρόμαξε πολύ το χελιδόνι: έκανε τους τελευταίους κύκλους πάνω σε μια μισοκαταστραμμένη πολυκατοικία και  εκεί που ήτανε να φύγει,  ξαφνικά από κάτω άκουσε μια μελωδία, πολύ όμορφη και λυπημένη. Καθισμένος στα σκαλιά, ήταν ένας άντρας που τραγουδούσε. Κρατούσε στα χέρια του κάτι άσπρο. Μαγεμένο από τη μελωδία, το χελιδόνι πια δεν ένιωθε κίνδυνο από αυτόν: κατέβηκε πιο χαμηλά και άρχισε να πετά σχεδόν δίπλα του. Ο άντρας τον πρωτοείδε όταν τελείωσε το τραγούδι του.

"Τί σε έφερε εδώ, ασπρόφτερο χελιδόνι; Εδώ δεν θα βρεις τίποτα, ούτε φαί, ούτε στέγη, ούτε τους φίλους σου. Πετά μακριά από δω και μην επιστρέψεις  ποτέ."

"Ήθελα πολύ να φύγω, αλλά με έφερε πίσω το τραγούδι σου”, είπε το χελιδόνι. “Moυ θύμησες εμένα, γιατί είσαι μοναχός όπως κι εγώ. Θέλω να μάθω την ιστορία σου. Γιατί είσαι εδώ, γιατί δεν έφυγες με τους άλλους; Δεν έχεις οικογένεια;"

Ο άντρας πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε: "Η ιστορία μου άρχισε εδώ, σε αυτή τη πολυκατοικία, όπου ήταν το σπίτι μου. Κάθε μέρα πήγαινα στη δουλειά, ξυπνώντας από τη μυρωδιά του καφέ που έφτιαχνε η γυναίκα μου. Έχω πολλές θερμές αναμνήσεις για τον τόπο αυτό: εδώ, στην αυλή έμαθε να καβαλάει  ποδήλατο ο γιος μου. Ήμασταν πολύ ευτυχισμένη οικογένεια, πριν  αρχίσει ο πόλεμος. Τότε τους έστειλα μακριά από εδώ, στην Αρμενία, όπου κάποτε ζούσαν οι παππούδες μου, κι εγώ έμεινα εδώ, για να προστατέψω τη πόλη μου. Μου λείπει πολύ ο γιος μου, τον υποσχέθηκα ότι θα επιστρέψει σπίτι πολύ σύντομα, αλλά δεν μπορώ να  κάνω τίποτα γι’αυτο  . Μερικές φορές, όταν δεν αντέχω τη θλίψη, τραγουδάω το νανούρισμα που τραγουδούσαμε  για αυτόν όταν ήταν πολύ μικρός , φαντάζοντας ότι είμαι δίπλα του.”

"Και η δική μου οικογένεια είναι πολύ μακριά από εδώ", είπε το χελιδόνι. " Τους παράτησα γιατί σκέφτομαι ότι είμαι ξεχωριστός. Έχω ειδικούς  στόχους στη ζωή μου: θέλω να βοηθάω τα παιδιά που βρίσκονται στη ξενιτιά, θέλω να γίνω ο φίλος τους για να ξεπεράσουμε μαζί τους φόβους που έχουν. Τώρα που έμαθα την ιστορία σου, θέλω πολύ να πάω στην Αρμενία και να βρω τον γιο σου, να τον παρηγορήσω και να πω ότι  σου λείπει  πολύ."

"Ευχαριστώ πολύ για τη καλοσύνη σου, ποτέ δεν θα σε ξεχάσω!" είπε ο άντρας, καθαρίζοντας τα δάκρυά του με άσπρο μαντήλι και αποχαιρετώντας το χελιδόνι, το οποίο είχε ήδη ανέβει πάνω στη στέγη της πολυκατοικίας.

"Γεια σου, κι εγώ δεν θα σε ξεχάσω!" είπε το χελιδόνι.  "Πως ονομάζεται ο γιος σου;"

"Τον λένε Ραφφί", φώναξε ο άντρας.

"Ραφφί! Δεν θα το ξεχάσω", απάντησε το χελιδόνι, πέταξε πάνω και σύντομα εξαφανίστηκε στα σύννεφα.

Μετά από πολλές περιπέτειες το χελιδόνι με το άσπρο φτερό τελικά έφτασε στην Αρμενία και κατάφερε να βρει τον γιο του άντρα από τη Συρία, τον  εντεκάχρονο Ραφφί. Τον άκουσε να τραγουδάει το ίδιο τραγούδι. Είχε τα μάτια του πατέρα του, μεγάλα καστανά μάτια, γεμάτα θλίψη και φόβο.

Καθόταν στο σχολικό στάδιο μόνος του, κοντά του βρισκόταν ένα ποδήλατο. Ξαφνικά σταμάτησε να τραγουδάει και άρχισε να κλαίει. Το χελιδόνι προσγειώθηκε αθόρυβα κοντά του.

"Γεια σου", τον είπε το χελιδόνι.

"Γεια σου", είπε το αγόρι, κοιτάζοντάς τον με έκπληξη. "Ξέρω ότι τα χελιδόνια κανονικά φεύγουν στις θερμές χώρες. Εσύ γιατί είσαι εδώ; Μήπως έχεις χαθεί;"

"Όχι, δεν έχω χαθεί, είμαι εδώ γιατί συνάντησα τον πατέρα σου και μου είπε για σένα. Ήθελε πολύ να σου πω ότι είναι καλά και ακόμα προστατεύει το σπίτι σας και θα επιστρέψετε αμέσως όταν θα τελειώσει ο πόλεμος."

"Αλήθεια; Αχ, πόσο θα ήθελα κι εγώ να είμαι χελιδόνι για να πάω σπίτι..."

"Γιατί; Δεν σου αρέσει εδώ;"

"Εδώ η ζωή δεν είναι το ίδιο. Τα πάντα είναι διαφορετικά. Θέλω τα πράγματα να επιστρέψουν όπως ήταν παλιά: να βρισκόμαστε στο σπίτι μας με τον μπαμπά, να πάω στο σχολείο, να συναντήσω τους φίλους μου, να κάνουμε αστεία, να χαζολογούμε μαζί. Θέλω να κάνουμε βόλτα στο πάρκο όπως παλιά, να καβαλάω ποδήλατο με τον πατέρα μου. Θέλω πίσω ό, τι είχα!" Συνέχισε, κοιτάζοντας στα μάτια του, "Πάντα μου φαίνεται, ότι δεν μπορώ να κάνω φίλους με τα παιδιά εδώ γιατί ξέρω ότι θα με συμπεριφερθούν αλλιώς, δεν θα είναι ειλικρινείς με μένα, γιατί είμαι ξένος. Φοβάμαι που είμαι ξένος." Ο Ραφφί συνέχισε :"Μα...είμαστε διαφορετικοί, πώς μπορεί να μην έχει σημασία ότι είμαι από άλλο μέρος; Ακόμα και τα αρμενικά μου είναι διαφορετικό, μερικές φορές οι άνθρωποι εδώ δεν καταλαβαίνουν όταν τους μιλάω, αυτό με μπερδεύει και εκνευρίζει. Και αρχίζω να φοβάμαι πάλι!"

"Ραφφί, δεν είσαι διαφορετικός, αυτά τα παιδιά δεν είναι διαφορετικά από σένα και τους φίλους σου από την Συρία. Εσείς, τα παιδιά είστε  ίδιοι! Εσείς μοιάζετε περισσότερο, όσο διαφορετικοί  και να είστε στην εμφάνισή σας, ακόμα και αν μένετε σε διάφορες άκρες του κόσμου, έτσι κι αλλιώς έχετε σχεδόν όμοια ενδιαφέροντα, όμοια όνειρα!" Το χελιδόνι συνέχισε, "Μην φοβάσαι Ραφφί, προσπάθησε να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και να μην φοβάσαι από τους ανθρώπους. Εμείς όλοι είμαστε οι κάτοικοι της Γης: κοντά ή μακριά, δεν έχει σημασία. Άνοιξε την καρδιά σου και θα δεις τις καρδιές των άλλων θα ανοίξουν επίσης, χαμογέλα, και θα δεις ότι ο κόσμος θα σε απαντήσει με το ίδιο! "

Ο Ραφφί άκουσε τα πάντα που του είπε το καλό χελιδόνι και ξαφνικά κατάλαβε, ότι κάτι άλλαξε στην καρδιά και στο μυαλό του. Ένιωσε κάτι τρυφερό και φωτεινό που  πέταξε και να μπήκε  μέσα στην ψυχή του. Εκείνη τη στιγμή είδε ότι κάποιο παιδί από τη γειτονιά τους καθόταν λίγο πιο πέρα και τον κοιτούσε αυτόν με έντονο βλέμμα, σα να ήθελε να πει κάτι. Χωρίς να το συνειδητοποιήσει, του κούνησε  το χέρι και  του χαμογέλασε.  Αυτός έκανε το ίδιο και τον πλησίασε.

Το χελιδόνι με το άσπρο φτερό κατάλαβε, ότι ο Ραφφι πια δεν θα είναι μοναχός, ότι από εδώ και πέρα θα έχει πολλούς φίλους, γιατί σταμάτησε να φοβάται και δε θα  νιώθει  πια ξένος.

Και άρχισε να ανεβαίνει, να πετάει πάνω, παίζοντας με το άνεμο και τα πολύχρωμα  φύλλα, που έσερναν όμορφο χορό στον αέρα.

Ο Ραφφί και ο νέος του φίλος τον αποχαιρετούσαν από κάτω: ο Ραφφί κουνούσε ένα άσπρο μαντήλι.

"Για σου, καλό  μου χελιδόνι, ελπίζω να  σε δω σύντομα! Και αν θα δεις τον πατέρα μου, πες τον ότι τον περιμένουμε εδώ, στην Αρμενία, για να χτίσουμε μαζί το καινούριο μας σπίτι!"

"Γεια σου Ραφφί, θα του πω τα πάντα! Τώρα πρέπει να πάω στα αλλά παιδιά που χρειάζονται  την βοήθεια μου. Και οπωσδήποτε θα τους πω την ιστορία σου!" φώναξε το χελιδόνι και σύντομα εξαφανίστηκε στα λευκά, βαμβακερά σύννεφα.