Από τη Μολδαβία με κουράγιο και ελπίδα...

 ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ...

Είμαι κυριευμένος από φόβο και τ΄ αυτιά μου βουίζουν. Τα βήματα των γονέων μου, γεμίζουν το σαλόνι. Κουλουλώνομαι όλοκληρος  κάτω από το  πάπλωμα. Μόνο τα δάχτυλα των ποδιών μου ξεπροβάλλουν και πιάνουν την κατεύθυνση του ανέμου, πλημμυρίζοντας τις αισθήσεις μου με  τη δροσιά της νύχτας.

Έξω ακούω τα  κλαδιά που  ανεμοδέρνονται και χτυπούν πάνω στο παντζούρι μου, αντανακλώντας στο δωμάτιό μου απαίσιες εικόνες. Αγκάλιασα το πάπλωμα. Τ΄ αυτιά μου τα τρυπά η αντήχηση του σκοταδιού που με παρακινεί να κοιμηθώ.

    Χωρίς να το καταλάβω, η ματιά μου καρφώθηκε πάνω στο φλάουτο που μάζευε στις τρύπες του, σταγόνα, σταγόνα... το διάφανο φως του φεγγαριού. Ο παππούς μου, μου το χάρισε σε μια επίσκεψή του στην πόλη. Μου είπε να σφυρίζω σ’ αυτό με όλη μου τη δύναμη και μετά ν’αφήνω να πετάξουν έξω όλες οι στενοχώριες αυτού  του παράξενου κόσμου. 

    Μέσα οι γονείς μου τσακώνονται σφοδρά. Ανάμεσα στις κραυγές τους ακούω και  τις ειδήσεις της τηλεόρασης που σχολιάζουν τα νέα της ημέρας: “Ο πρόεδρος της Μολδαβίας, που  εκλέχτηκε σήμερα από την πλειοψηφία του λαού, επιβεβαίωσε ότι  η ανατολική πορεία της χώρας είναι πια προφανής…”.

    Δε με χωράει το κρεβάτι, σηκώνομαι, πλησιάζω στην πόρτα…  ανασηκώνομαι στις μύτες των ποδιών μου και τους κοιτάζω, επίμονα μέσα από την κλειδαρότρυπα που μας χωρίζει.

Η μητέρα μου, τρώγοντας τα νύχια της στον καναπέ, μονολογεί, σχεδόν ψιθυρίζει  κάποιες  φράσεις ακατανόητες: „μετακόμιση στο εξωτερικό”, „ο Νταβίντ στο χωριό με τον παππού” και …„είμαστε χρεωκοπημένοι”.

Ορμώ  πίσω στο κρεβάτι. Οι ίδιες λέξεις αντιλαλούν  στο μυαλό μου: μετακόμιση, εξωτερικό, ο Ντάβιντ στo χωριό. Σφίγγω με δύναμη τα βλέφαρά μου. Δεν θέλω να ακούω, να βλέπω και να νιώθω τίποτα, τίποτα.

Τεντώθηκα, άρπαξα το φλάουτο και το έριξα στη γωνιά της κάμαρας. 

Η νύχτα προχωρούσε, ανέβηκε στο θρόνο της και βάθυνε το σκοτάδι που πλημμύριζε  την ακτή της ψυχής μου.

Το ξημέρωμα φάνηκε και μέσα από το παντζούρι τρύπωσαν  οι οσμές και οι κρότοι της βροχής.

Σε λίγο ακούστηκαν χτυπήματα και η πόρτα άνοιξε. 

Οι γονείς μου πρόβαλλαν ξενυχτισμένοι, σα σκιές και με πλησίασαν στο κρεβάτι. Βασανίζονταν να μου εξηγήσουν όλα αυτά, που ήδη ήξερα.

-  Να μας συγχωρέσεις, παιδάκι μας, μου είπε η μαμά καθώς με χάιδευε. Πρέπει να μεταναστεύσουμε στο εξωτερικό, αλλά θα επιστρέψουμε μόλις η κατάστασή μας βελτιωθεί. Να ξέρεις πως σε αγαπάμε πάρα πολύ.

Ο πατέρας μου δε μιλούσε, στεκόταν όρθιος και σχεδόν με δυσκολία τόλμησε να με κοιτάξει στα μάτια, ενώ ψιθύρισε:

-       Αυτή η χώρα δε μας χρειάζεται πια.

Μετά από λίγες ώρες ήμουν στο λεωφορείο. Όλα ήταν οργανωμένα από πριν. Μόνο μια σπίθα χρειάστηκε για να ανάψει η πυρκαγιά της αλλαγής. Εγώ τα έμαθα όλα τελευταίος.

Στήριζα το κεφάλι μου στο τζάμι της λησμονιάς και ένιωθα ότι επιβιβάστηκα  μέσα σε ένα πλοίο που με τραβούσε προς τα πιο ζοφερά σύννεφα της ζωής. Ήθελα τόσο πολύ να εκτοξευτώ στο σύμπαν, να βρεθώ σε ένα μέρος που δεν υπάρχει βροχή, πόνος ή χώρισμός. 

Αυτές οι σκέψεις μου έπνιγαν το μυαλό με χίλια κύματα αμφιβολίας. Κι εγώ, σαν ο μοναδικός επιβάτης αυτού του πλοίου, κοιτούσα από το  φινιστρίνι, παρακολουθούσα το ταξίδι μου, ανήμπορος να αντιδράσω.

Τα λιβάδια της Μολδαβίας δεν παράγουν καρπούς πια. Οι λευκοί, απάτητοι βοσκότοποι αποτελούν μόνο ένα μικρό δείγμα της παρακμής.

 Πίσω από το τιμόνι φάνηκε  μια σκιά.  Μόνοι μας, εγώ και οι ρόδες που έγδερναν τη γη. Κάποτε  η πόρτα άνοιξε.

-        Αχ, αγαπημένε μου εγγονέ, καλώς ήρθες στη βόρεια Μολδαβία! Έφτασες στο σημείο όπου οι Μολδαβοί κρεμούν τον χάρτη της χώρας τους στον τοίχο!, είπε γεμάτος περηφάνεια  και χαμόγελα ο παππούς, ανοίγοντας τα χέρια του να με τυλίξει με αγάπη και φροντίδα.

Με αγκάλιασε και με φίλησε χίλιες φορές, αλλά εγώ παρέμεινα αδρανής, σχεδόν παγωμένος. 

Η δύναμη του ανέμου μας βοηθούσε να ανεβούμε την ανηφοριά. Έριξα μια ματιά στο χωριό. Μόνο κάποιες καμινάδες έριχναν μαντίλια κυματιστών καπνών στον ουρανό. Τα άλλα σπίτια πάγωναν στη μέση της αβύσσου.

Η σιωπή της μοναξιάς έλυσε τα μαλλιά της πάνω από το χωριό. Μόνο μια κλαγγή παπιών ηχούσε από μακριά. Εκεί, είπε ο παππούς, εκεί μας προσμένει ζεστό τσάι.

Καθώς άνοιγε την πόρτα, μια ασθενική λάμψη πρόβαλε στην κορυφή της πλαγιάς. Ήταν ο ήλιος που καθρέφτιζε ανάμικτα χρώματα... γαλάζιο, κίτρινο, κόκκινο... γαλάζιο, κίτρινο, κόκκινο...

Μπήκαμε στην αυλή και ένα σκυλί έτρεξε να μας υποδεχτεί. Το ακολούθησαν τέσσερις χήνες, πέντε πάπιες, δέκα κότες και ένας πετεινός. Στη συνέχεια, ένα γουρούνι, δύο άσπρα πρόβατα και...

Τι με νοιάζουν όλα αυτά τα χαζά ζώα! Το  μυαλό μου σκέπαζε μόνο μια σκέψη που με αλυσόδενε:

-        Παππού μου, να πάμε στο σπίτι του προέδρου και να τον διώξουμε μακριά! Να φέρουμε τους γονείς μου πίσω! Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ!

Μια σιγαλιά σκέπασε την αυλή. Ακόμα και τα ζώα σταμάτησαν τη συναυλία τους.

-        Μη το ξεχάσεις, παιδάκι μου... Σε όλες τις καταστάσεις στη ζωή, να κρατάς μαζί σου αυτούς τους δύο θησαυρούς:  κουράγιο και ελπίδα, εγγονέ μου, κουράγιο και ελπίδα!

Εξοργίστηκα. Ήμουν σίγουρος πως θα με βοηθούσε, θα με καταλάβαινε! Προσπάθησε να με αγκαλιάσει, μα εγώ αντιστάθηκα. Απομακρύνθηκα γρήγορα και πήδηξα τον φράχτη. Τα πόδια μου προχωρούσαν χωρίς προορισμό. Τα μονοπάτια τραντάζονταν κάτω από τα πόδια μου.

Όλα γύρω μου βυθίστηκαν σε μια πυκνή ομίχλη και το μόνο που έβλεπα ήταν εκείνη η αναλαμπή. Τα χρώματά της με καλούσαν και με προκαλούσαν με την έντασή τους.

Πλησιάζοντας, ένα άρωμα με ζάλισε. Βρισκόμουν κάτω από μια φιλύρα με αμέτρητα κλαδιά που χόρευαν στον αέρα. Έμοιαζε με μεγάλο φωτιστικό κρεμασμένο ανάποδα μέσα στη φύση, που  με τη ζέστη του τραβούσε σα μαγνήτης τα «χαμένα» πλάσματα του χωριού. Αποκοιμήθηκα στα πεσμένα φύλλα  δίπλα στον κορμό της. Ένιωθα μέσα μου να με πλημμυρίζει η μοναξιά.

Μια φωνή έκοψε τα αυτιά μου. Δεν ήξερα αν την άκουσα πραγματικά ή αν ήταν  εφιάλτης  του ονείρου μου. Προσπάθησα να ξυπνήσω. Άνοιξα τα μάτια μου με δυσκολία. Το θέαμα που αντίκρισα με μάγεψε. Τα μάτια μου ρουφούσαν τις πιο όμορφες εικόνες που είχα ποτέ δει. Οι αυλές, οι δρόμοι, τα μονοπάτια... Όλα ήταν γεμάτα με δέντρα που φώτιζαν το χωριό... Γεμάτα φωτιστικά. Ήταν τόσο ωραίο το τοπίο! Μια στιγμή πριν ούτε που τα είχα  παρατηρήσει και τώρα… γέμισαν τα μάτια μου με ομορφιά.

Πάλι εκείνη η φωνή. Ένας ίσκιος απλώθηκε στο έδαφος μπροστά μου. Μια σφεντόνα στα χέρια και σφιγμένα χείλη που φώναζαν: Φωτιά!

 Ένα ξαφνικό χτύπημα ακούστηκε. Κάτι έπεσε στο έδαφος.

Ένα μαύρο φτερό αναδύθηκε από τα φύλλα που θρόιζαν. Έσκυψα κάτω και έψαχνα... Το μικρό κορμί ενός χελιδονιού έτρεμε. Παρατήρησα το άλλο του φτερό. Ήταν άσπρο. Άσπρο σαν το σύννεφο που θα μπορούσε να με πάρει πάνω από  όλα τα φωτιστικά γύρω μου, σε μια αέναη πορεία. Ξύπνησα μεμιάς αυτή τη φορά. Σταγόνες αίματος έρρεαν από το άσπρο του φτερό. Και το σύννεφό μου έγινε μαύρο.

Το πήρα στην αγκαλιά και το κοίταζα στα μάτια. Δύο κουμπιά που έφεγγαν και με κοίταζαν, σαν να μη κατάλαβαν τι είχε συμβεί, αλλά σα να ένιωθαν ποιος είμαι. Το χελιδόνι με το άσπρο φτερό αφέθηκε απαλά στα χέρια μου κι ήταν έτοιμο  να τρέξουμε στον παππού που σίγουρα είχε τις λύσεις.

Κάπου στη μέση της διαδρομής γύρισα το κεφάλι και πρόσεξα εκείνη τη σκιά που μας κοιτούσε από την κορυφή. Ήταν ένα παιδί, ξεχασμένο και αυτό απ’ τον κόσμο. Το χαιρέτησα. Το ίδιο έκανε κι εκείνο.

Δεν ήξερα πού πρέπει να κατευθυνθώ, έχασα τον προσανατολισμό μου. Πού ακριβώς είναι το καινούριο μου σπίτι; Περιπλανήθηκα. Τι να κάνω τώρα; Τσίριζα, έκλαιγα, φώναζα. Τίποτα. Είχα χαθεί, τώρα που κάθε στιγμή ήταν πολύτιμη, εγώ είχα χαθεί…

Το χελιδόνι κουνιόταν στην αγκαλιά μου. Με δάγκωνε στα δάχτυλά. Πόνεσα! Με δάγκωσε ακόμα μια φορά, ακόμα μια. Σα να μου ζητούσε να ηρεμήσω…

-          - Εντάξει! Θα κλείσω το στόμα μου και θα ακούσω!

 Πραγματικά, ακούω κάτι. Ναι, ναι, είναι η κλαγγή των παπιών και όλη η συναυλία των ζώων.

Ας φύγουμε, χελιδόνι μου, ας τρέξουμε μες από αυτά τα λαμπερά μονοπάτια για να φτάσουμε στον παππού μου, να τραγουδήσουμε χίλιες φορές με το φλάουτο και να σώσουμε τη ζωή σου … τη ζωή μου.

Κουράγιο και ελπίδα, ναι, κουράγιο και ελπίδα!

Συγγραφέας: Χριστίνα Ούρσου - 2ετής φοιτήτρια του τμήματος Φιλολογίας Ρουμανικής και Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας

Τα σχόλια του συγγραφέα

Ο συγγραφέας έστειλε τα σχόλια του για κάθε μία ιστορία. Τα παραθέτουμε παρακάτω:

Όλες οι ιστορίες έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι πολύ δουλεμένες. Βέβαια πάντα στα κείμενά μας πρέπει να γυρίζουμε ξανά και ξανά. Επέλεξα να αργήσω να σας στείλω τις πρώτες εντυπώσεις μου, ακριβώς για να υπάρχει η ικανή εκείνη χρονική απόσταση ώστε να μπορέσετε κι εσείς να δείτε τα κείμενά σας ως αναγνώστες. Τώρα σίγουρα κι εσείς θα βρείτε πολλές αλλαγές που πρέπει να γίνουν, τις οποίες δεν βλέπατε πριν. Θυμίζω κάποιες βασικές αρχές:  οι ιστορίες πρέπει να έχουν αρχή μέση τέλος, πρέπει να περιέχουν δράση και εξέλιξη στην οποία μεταλλάσσονται οι ήρωες και τα δεδομένα, το τέλος πρέπει να φέρνει αποκατάσταση κι ελπίδα.

Σημαντικά : Ο αφηγητής  - ποιος μας λέει την ιστορία;

                       Ο χρόνος που μας τη λέει

                       Ο τόπος που διαδραματίζεται η ιστορία

                        Τα πρόσωπα – ήρωες της ιστορίας

Φυσικά βοηθός στη δράση είναι το χελιδόνι με το άσπρο φτερό.

Θα ήθελα να διαβάζατε δυνατά τις ιστορίες για να δείτε αν ρέει ο λόγος και να ξαναγράφατε όποια σημεία πιστεύεται ότι θέλουν διορθώσεις. Σας επισημαίνω μερικά στοιχεία τα οποία ίσως σας φανούν χρήσιμα.

Η κάρτα από την Μολδαβία

Κουράγιο κι ελπίδα

Έχει πολύ ενδιαφέρον που η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη!  Δίνει ένταση και κάνει τα βιώματα προσωπικά. Πολλές φορές τα επίθετα και οι μετοχές κουράζουν και βαραίνουν το κείμενο. Ένταση δίνουν τα ρήματα, όταν μάλιστα καταγράφουν συναισθήματα.  Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση βοηθά στο να δοθεί έμφαση στα συναισθήματα και τις ψυχολογικές διακυμάνσεις του ήρωα. 

Η κάρτα από Ρωσία (Μόσχα)

Ένα χελιδόνι στα κρύα …

Θα πρότεινα να ξαναγραφτεί σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με κύριο αφηγητή το ίδιο το χελιδόνι. Επίσης όταν είναι φανερό για ποιον μιλάμε δεν χρειάζεται ξανά και ξανά η αναφορά στο όνομά του.

Η κάρτα από τη Σερβία

Το άσπρο φτερό

Θα ήθελα λόγο με μικρές προτάσεις. Στην μικρή πρόταση βρίσκεται η ένταση! Επίσης στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση έχει σημασία να αποδίδεται σωστά ο «λόγος» και το «ύφος» αυτού που αφηγείται, κι αυτό το ύφος να ταιριάζει στην ηλικία και στο χαρακτήρα του.

Η κάρτα από τη Ρουμανία

Από Ρουμανία μας έρχεται μια κάρτα από τη Ζαμφίρα για την Φαουζέγια

Η επιστολική μορφή της ιστορίας της προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι σημαντικό να μην υπάρχουν λογικά κενά ενώ πρέπει να διευκρινίζονται περισσότερο οι αιτίες στις αλλαγές συμπεριφοράς και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις.  Το χελιδόνι εδώ γίνεται διαμεσολαβητής να «ακούσουν» οι μεγάλοι τη μικρή ηρωίδα. Θα είχε ενδιαφέρον να διαβάζαμε τα γράμματα που τους πήγε το χελιδόνι.

Η κάρτα από τη Ρωσία (Κρασνοντάρ)

Το χελιδόνι με το άσπρο φτερό πετάει στο Κρασνοντάρ

Μια επιλογή που πρέπει να κάνει κάποιος στην τριπρόσωπη αφήγηση είναι μεταξύ Αόριστου και ιστορικού Ενεστώτα. Η ιδέα «δυο φορές πρόσφυγας» έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον αλλά χρειάζεται να εξηγηθεί με πιο απλά λόγια, ώστε να καταλάβουν τα παιδιά αναγνώστες. Επίσης χρειάζονται διευκρινίσεις στην πορεία που ακολουθεί το χελιδόνι.

Η κάρτα από την Ουκρανία (Οδησσός)

Η κάρτα από την Οδησσό

Ωραία ιστορία με δράση  στην οποία χρειάζεται μια μεγαλύτερη συμμετοχή του χελιδονιού.  Όχι να είναι απλά αγγελιαφόρος. Δεν δίνουν ένταση τα επίθετα. Χρειάζονται διάλογοι για να ζωντανέψει το κείμενο και να αποκτήσει ενδιαφέρον. Θα είχε ενδιαφέρον αν το κείμενο γραφόταν ξανά σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση.

Η κάρτα από Γεωργία

Είναι ελεγμένες οι πληροφορίες για κάθε παιδί από κάθε εθνικότητα; Σωστή επιλογή η τριτοπρόσωπη αφήγηση. Σημαντικό που δίνεται έμφαση σε όσα ενώνουν διαφορετικά παιδιά, στις κοινές τους ανάγκες. Η ιστορία έχει και σωστή οικονομία, δηλαδή λέει όσα πρέπει και τα υπόλοιπα τα εννοεί.

Η κάρτα από την Αρμενία

Επισκέφτηκε πολλές χώρες και παντού βρήκε ένα παιδί που τον περίμενε και τον χρειαζόταν.

Μια φορά ο ουράνιος δρόμος έφερε το χελιδόνι με το άσπρο φτερό στη Συρία …

Ο λόγος χρειάζεται επεξεργασία για να εκφράσει καλύτερα μια ιστορία με τόσο ενδιαφέρον. Σε κάποια σημεία θα είχε αξία να δίνονταν περισσότερες εξηγήσεις μια και οι αναγνώστες είναι παιδιά. Επίσης καλύτερα να κατανοούμε το χαρακτήρα του χελιδονιού από τις πράξεις και όχι από τις δηλώσεις του.

Η κάρτα από την Ουκρανία (Μαριούπολη)

Η ιστορία που η Σοφία και η Νάντια είναι στο ορφανοτροφείο στη Μαριούπολη

Εξαιρετική ιστορία με ιδιαίτερο νόημα. Κουράζει ο πολύς διάλογος. Χρειάζονται ανάσες που να παρεμβαίνει ο αφηγητής και να μας φωτίζει πλευρές – συναισθήματα των προσώπων που μιλούν. Αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο από το διάλογο. Ωραίο το τέλος έκπληξη, ίσως χρειάζεται να εξηγηθεί περισσότερο με μια δυο φράσεις για το πώς νιώθουν τα κορίτσια. 

Σας ευχαριστώ για τη συνεργασία –

πάντα στη διάθεσή σας περιμένοντας τα ξαναγραμμένα κείμενά σας

Βαγγέλης 

Δεν υπάρχει σχόλιο για τη κάρτα από τη Σλοβακία. Επικοινωνήσαμε και περιμένουμε άμεσα το σχόλιο του. Θα το αναρτήσουμε μόλις το λάβουμε.

Για οποιαδήποτε απορία μπορείτε να επικοινωνήσετε και άμεσα με το συγγραφέα.

Η κάρτα από την Οδησσό

Η ΚΑΡΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΔΗΣΣΟ

 Μία ζεστή καλοκαιρινή μέρα στην ηλιόλουστη Οδησσό, η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού κατέκλυζε τον αέρα. Στο δεύτερο όροφο του παλιού Σοβιετικού σπιτιού, με τα παράθυρα ανοιχτά η Αγγελίνα έφτιαχνε φαγητό για τον αγαπημένο σύζυγό της και τα δύο της παιδιά,. Οι ακτίνες του ήλιου  έλουζαν το δωμάτιο και το τραγούδι των πουλιών συχνά την αποσπούσε από τις συνηθισμένες  της ασχολίες. Την ηρεμία του μεσημεριού διέκοψε ξαφνικά ο νευρικός ήχος του τηλεφώνου,. Η Αγγελίνα το σήκωσε με μια ανεξήγητη ανησυχία «Καλησπέρα σας» ακούστηκε μια κοφτή αντρική φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής «σας τηλεφωνώ από τον Καναδά, είμαι ο δικηγόρος του πατέρα σας, που δυστυχώς απεβίωσε χθες το βράδυ. Τα συλλυπητήριά μου κυρία μου .Σας πληροφορώ ότι είστε κληρονόμος μιας σεβαστής περιουσίας …για περισσότερες λεπτομέρειες θα επικοινωνήσω ξανά μαζί σας». Το τηλέφωνο έκλεισε απότομα και η Αγγελίνα έμεινε αποσβολωμένη να το κοιτά.

  «Πατέρα» φώναξε δυνατά , μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Πατέρα …πόσα χρόνια είχε να πει αυτή τη λέξη, από τότε που κοριτσάκι πέντε χρόνων έμεινε μόνη με τη μητέρα της στην Ουκρανία την περίοδο του Σταλινικού καθεστώτος, μετά την εξαφάνιση του πατέρα της χωρίς καμία ειδοποίηση, χωρίς ποτέ να μάθουν  γιατί τις εγκατέλειψε. Οι μνήμες άρχισαν να την κατακλύζουν , πρώτα οι ευτυχισμένες που τόσο λίγο την συντρόφευσαν στη ζωή της ,καθώς θυμόταν τον πατέρα της να επιστρέφει από τη δουλειά του, να την αγκαλιάζει με λατρεία και έτσι να κατευθύνονται προς το πιάνο και να παίζουν ώρες ατελείωτες.  Είχε χρόνια να ασχοληθεί με το  πιάνο , αλλά τώρα μια ανεξήγητη δύναμη οδηγούσε τα χέρια της να παίξουν την αγαπημένη μελωδία του πατέρα της

  Ξαφνικά σηκώθηκε απότομα και πήγε προς το παράθυρο. Σκοτεινές αναμνήσεις άρχισαν να την κατακλύζουν από την περίοδο της εγκατάλειψης. Οι προηγούμενες στιγμές ευτυχίας τότε έδωσαν τη θέση τους στις μνήμες από τη φτώχεια και τη δυστυχία.  Η μητέρα της έπεσε σοβαρά άρρωστη  και έπρεπε η μικρή Αγγελίνα να φροντίζει πια και τις δύο ,δουλεύοντας όπου μπορούσε για λίγα χρήματα. Για σχολείο ούτε λόγος , θέληση υπήρχε, όχι όμως χρόνος .Πόσες φορές την πλήγωσαν τα λόγια του κόσμου που την αποκαλούσε ορφανό… όχι δεν ήταν ορφανό, ο πατέρας ήταν ζωντανός και πάντα ήλπιζε ότι θα γυρνούσε κοντά τους. Μέσα στην στέρηση και την καθημερινή πάλη για επιβίωση πέρασαν τα χρόνια , με την αγάπη προς τον πατέρα όμως να έχει μετατραπεί σε μίσος και χιλιάδες αναπάντητα γιατί. Η τύχη ευτυχώς κάποια στιγμή της χαμογέλασε και λίγο πριν ενηλικιωθεί παντρεύτηκε έναν ευκατάστατο κύριο , τον οποίο με τον καιρό πραγματικά αγάπησε.

  Όλα αυτά σκεφτόταν η Αγγελίνα κοιτάζοντας τα πουλιά που πετούσαν ανέμελα έξω από το παράθυρό της «τουλάχιστον αυτά ζούνε με ανεμελιά» σκέφτηκε .Τότε την προσοχή της τράβηξε ένα χελιδόνι. που ωστόσο ήταν τόσο διαφορετικό από άλλα …είχε ένα άσπρο φτερό… άσπρο ,το χρώμα που πάντα της έδινε ελπίδα!… τα βλέμματα της Αγγελίνας και του πουλιού συναντήθηκαν… η Αγγελίνα ένιωσε κάτι απόκοσμο , ήθελε να απομακρυνθεί από το παράθυρο, αλλά τα πόδια της είχαν καρφωθεί στο πάτωμα. Τότε κατάλαβε… μα ναι, το χελιδόνι ήταν η ψυχή του νεκρού πατέρα της.

  Το χελιδόνι πέταξε κοντά της και την κοίταξε με υγρά μάτια .Χωρίς στην πραγματικότητα να βγάλει ούτε μια λέξη, η Αγγελίνα κοιτώντας το νόμιζε ότι άκουγε τη φωνή του πατέρα της που θυμόταν τόσο καθαρά: «Κόρη μου , αγαπημένη μου κόρη, είναι αργά πλέον για να με συγχωρήσεις; Άγγελέ μου, θέλω να σου πω την ιστορία μου , μήπως λίγο ηρεμήσουν οι ψυχές και των δυο μας, γιατί το βάρος είναι ασήκωτο. Θέλω να ξέρεις ότι τότε δεν έφυγα με τη θέλησή μου, αλλά αναγκάστηκα να σας αφήσω …ήταν ένας παγερός Δεκέμβρης όταν ειδοποιήθηκα ξαφνικά από την αστυνομία να παρουσιαστώ ..αυτό ήταν , κατάλαβα ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για μένα …πήρα μαζί μου όσα χρήματα είχαμε με την ελπίδα να γλιτώσω …μάταια… το μόνο που κατάφερα ήταν να δωροδοκήσω τους αστυνομικούς ώστε να μην ενοχλήσουν εσάς. Ούτε να σας ειδοποιήσω με άφησαν, η απόφαση ήταν άμεσος εκτοπισμός στη Σιβηρία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όμως μπόρεσα να πηδήξω από το τρένο και δραπέτευσα . Περπατούσα για μέρες μέσα στο κρύο ,ενώ η πείνα μου τρυπούσε τα σωθικά. Ευτυχώς σε κάποια χωριά από τα οποία περνούσα, οι άνθρωποι με συμπονούσαν  και μου έδιναν τροφή και κάποια χρήματα που με βοήθησαν να συνεχίσω το ταξίδι μου. Πάντα υπάρχουν σε όλο τον κόσμο άνθρωποι με μεγαλείο ψυχής που βοηθούν όσο μπορούν τους ανυπεράσπιστους και χτυπημένους από τη μοίρα πρόσφυγες .Ίσως και αυτοί να έχουν ζήσει ανάλογες καταστάσεις. Στη συνέχεια λοιπόν έφτασα στην Ουγγαρία και από εκεί για εργασία στον Καναδά. Στην αρχή τα πράγματα ήταν τόσο δύσκολα , καθώς δε γνώριζα τη γλώσσα και έτσι έπεσα πολλές φορές θύμα ρατσισμού. Οι φυλετικές διακρίσεις, η φτώχεια, η ταπείνωση, η απελπισία δυστυχώς είναι πιστοί σύντροφοι των προσφύγων . Προσωρινά ζούσα σε κοινόβιο σπίτι με ανθρώπους από  διαφορετικές χώρες και προσπαθούσαμε ο ένας να στηρίξει τον άλλο στον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς . Τα χρήματα λιγοστά, η ανάμνησή σου καρφί στην ψυχή μου. Μερικές φορές ήθελα να αυτοκτονήσω. Ένα βράδυ όμως η τύχη μου άλλαξε. καθώς  παίζοντας πιάνο σ’ ένα  μπαρ, με άκουσε μια γυναίκα που στο μέλλον έγινε όχι μόνο η γυναίκα μου, αλλά και βασικός συναισθηματικός και οικονομικός υποστηρικτής μου και Μούσα μου. Έτσι κατάφερα και έγινα ξακουστός συνθέτης εδώ στον Καναδά.

  Χρόνια προσπαθούσα να σε βρω, αλλά δεν σε έβρισκα .Προφανώς αμέσως αλλάξατε σπίτι με τη μητέρα σου. Σκεφτόμουν πόσο θα έχει μεγαλώσει η πριγκίπισσά μου , θα έχει γίνει μια πραγματική κυρία. Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι ότι ανακάλυψα που μένεις ,αλλά δεν είχα πια το θάρρος να επικοινωνήσω μαζί σου …πίστευα πως πλέον είναι αργά, φοβόμουν τόσο πολύ την απόρριψη Πόση δυστυχία θα έζησες όταν με πήραν μακριά σου .Η προσφυγιά είναι σκληρή κοριτσάκι μου, αλλά αυτά που ταλαιπωρούνται περισσότερο είναι τα παιδιά των προσφύγων που μένουν πίσω. Συχνά με ρωτούσαν γιατί οι μελωδίες μου είναι τόσο μελαγχολικές, γιατί ακούγεται τόσο οδυνηρά ο ήχος του βιολιού. Τους απαντούσα ότι αυτές οι μελωδίες είναι η παρηγοριά του πρόσφυγα  πατέρα που εκφράζει τα συναισθήματά του στην αγαπημένη του κόρη που οι συνθήκες ζωής και η προσφυγιά τους χώρισαν τόσο απρόσμενα και αναπάντεχα .Ούτε η δόξα, ούτε η αναγνώριση με  βοηθήσανε  να ολοκληρωθώ, γιατί πάντα μου έλειπε το άλλο κου μισό ..εσύ. Αντίο άγγελέ μου , ελπίζω τώρα που έμαθες την αλήθεια να με συγχωρέσεις ,έστω και τόσο αργά.»

   Το χελιδόνι πέταξε μακριά, αλλά τώρα όλα ήταν διαφορετικά. Η Αγγελίνα ένιωθε απελευθερωμένη, στο πνεύμα της κυριαρχούσε μια πρωτόγνωρη αγαλλίαση. Η μνήμη του πατέρα της είχε αποκατασταθεί στην ψυχή της, τα φαντάσματα του παρελθόντος έμοιαζαν σα να ανήκαν στη ζωή μιας άλλης .Έστω και τόσο αργά έμαθε την αλήθεια χάρη στο χελιδόνι με το άσπρο φτερό …η ημέρα που το συνάντησε ήταν και η ημέρα που ξαναγεννήθηκε.